Mirui's Hyacinth: Smile At Me - Chapter 10

PAGPASOK na pagpasok ni Theron sa kuwarto niya nang makauwi na siya sa mansyon ng mga Monterossa ay galit na inihagis niya ang mga gamit na dala. Pinagsisipa niya ang dingding at sinuntok din iyon nang hindi pa siya makuntento. Wala na siyang pakialam sa sakit na nararamdaman dahil mas nangingibabaw ang sakit sa kanyang puso.

Sa lahat ng katangahang nagawa sa buong buhay niya, ito na yata ang isang bagay na wala nang kapatawaran. Hindi siya makapaniwalang nasabi niya ang mga salitang iyn kay Mirui. Of all people na pasasakitan niya nang ganoon, bakit ang babaeng mahal pa niya?

"I'm sorry, Mirui... I'm so sorry..." umiiyak at puno ng pait na bulong niya habang patuloy sa pagsuntok sa dingding. Mayamaya pa ay nanghihinang napasandal siya roon at tila nauupos na kandilang napaupo sa sahig.

Hindi lang naman niya gustong masira ang relasyong inilihim ng dalaga sa kanya kay Lexus. Kaya niya nagawa iyon. Isa pa, binalaan na siya ng ina ni Mirui. Pero alam niyang nangsisinungaling lang siya kapag itinanggi niyang tama ang ginawa niyang pagtataboy sa dalaga.

Mirui's Hyacinth: Smile At Me - Chapter 9

HINDI mapunit ang ngiting nakapaskil sa mga labi ni Theron habang kasalukuyang nagpapatugtog ng gitara sa silid niya. Ilang araw na rin siyang ganoon at talaga namang nakakapanibago, lalo na sa mga kasamahan niya sa Falcon Knights. Bagaman ilang beses na siyang kinukulit ng mga ito, lalo na nina Selwyn at Errol, hindi siya nagsasabi ng kahit ano.

Ano naman kasi ang sasabihin niya sa mga ito? Maging siya ay hindi maipaliwanag sa sarili ang kasiyahang lumulukob sa kanya hanggang sa mga sandaling iyon. Who would've thought he would come close to being with Mirui like that? Nararamdaman pa rin niya ang init at lambot ng palad nito dahil sa ginawa nitong paghawak sa kamay niya noong isang araw.

It was just a simple gesture, but the effect it gave to his heart was colossal. Hindi nga niya alam kung paano pa nagawang umakto nang normal sa harap ng dalaga sa kabila niyon. Hindi rin niya alam kung bakit ganoon ang epekto ng pagdadaop ng mga palad nila sa kanya. Hindi naman iyon ang unang pagkakataong nangyari ang bagay na iyon.

Maybe because Theron could feel that there was something different with the way Mirui held his hand at the time. It was as if... she was trying to convey something to him. At least, iyon ang pakiramdam niya. Ipinagpatuloy na lang niya ang pagtugtog ng gitara nang hindi magawang hanapan ng paliwanag ang pakiramdam niyang iyon.

...and I just started doing it...

Okay. You might be wondering what the heck am I talking about it. But hey, that's why I'm writing this now, right?

Right.

As I typed these words down, I'm watching reaction videos about Marcelito Pomoy's version of "The Prayer" featured live on Wish 107.5 Bus. Honestly, watching most of them were hilarious and enjoyable. And then there's the episodes of Hana Nochi Hare.

Mirui's Hyacinth: Smile At Me - Chapter 8

"IT'S RARE to see you up here practicing."

Natigil sa pagtugtog ng gitara si Mirui nang marinig iyon. Kasabay niyon ay ang awtomatikong pagbilis ng tibok ng kanyang puso nang malingunan kung sino iyon. Naroon siya sa rooftop ng building ng College of Arts para mag-unwind sa pamamagitan ng pagtugtog ng gitara.

"Kailangan ko rin naman ng change of atmosphere, 'no? Masama ba 'yon?" Kapagkuwan ay napayuko siya nang hindi niya magawang tagalan ang tinging iginagawad ni Theron sa kanya.

Naramdaman pa niya ang pag-upo nito sa tabi niya. Ilang sandali pa ay naramdaman niya na may ipinandong na naman ito sa kanya. Nang tingnan niya iyon ay nakita niya ang varsity jacket nito, dahilan upang mapatingin naman siya sa binata.

Chiaki/Kotoha AU (Shinkenger): The End Of All Waiting

"This is the end of all waiting and now it's my new beginning. It's because you have loved me this way..." ㅡ Paraphrased lyrics from "Inside My Heart" by Frencheska Farr

xxxxxx

[Chiaki]

Seriously speaking, of all the craziness I could think of, why does it have to be pranking Kotoha like this? Okay, she had no idea that it was me. But actually allowing those little notes to land inside her bag every time I see her on the neighborhood through my affinity with the wood element, I was starting to think that it might have scared her.

I wasn't like this before, especially when it comes to girls. Mind you, I could really charm any girl I want. Or maybe I was the only one thinking that way.

But Kotoha was someone different. Someone I chose to risk my life with, if I had to.

Mirui's Hyacinth: Smile At Me - Chapter 7

"MUKHANG may magandang nangyari, ah."

Agad na napatigil sa pag-eensayo sa ice skating rink si Mirui at nilingon ang pinagmulan ng tinig na iyon. Nakita niya si Yunara Limietta--o Yuna sa karamihan--na palapit sa kinatatayuan niya. Ice skater din ito katulad niya at isa sa labing-dalawang miyembro ng Imperial Flowers.

Naroon sila sa ice skating rink sa loob ng isang malaking building na pag-aari ng kanyang ama na ipinatayo nito noong nililigawan pa lang nito ang Mama niya. Iyon na rin ang ginamit na training ground ng mga aspiring ice skaters, specifically figure skaters, nang magdesisyon ang Mama niya na magretiro sa pagiging figure skater at maging skating coach habang nagpapalakad sa ice skating school na iyon.

"Halata ba?" tanong niya nang tuluyan na itong makalapit.

Mirui's Hyacinth: Smile At Me - Chapter 6

"HANGGANG kailan mo ba ako planong kaladkarin sa kung saan, ha?"

Pero walang nakuhang anumang tugon si Mirui sa tanong niyang iyon kay Theron na hawak-hawak pa rin ang kamay niya. Kahit naman gusto niyang hilain ang kamay niya mula sa binata, nakapagtatakang tila nawalan siya ng lakas na gawin iyon. Not to mention, she actually liked the feeling of holding Theron's hand like that, as if it was the right thing to feel.

Basta ang alam niya, ang dami na niyang kakaibang nararamdaman sa simpleng pagdadaop lang ng mga palad nila. It started since the day they finally settled the issue between them. Iyon ay kung may isyu nga ba talaga silang matatawag.

Hinayaan na lang niya ito na dalhin siya sa kung saan—na naisip na niya for who knows how many times. Hindi na naman kasi siya kinikibo ng lalaking ito kapag tinatanong niya ito at mukhang wala rin talaga itong plano na kibuin siya hanggang hindi nila nararating ang lugar na pagdadalhan nito sa kanya.

Marvelous/Ahim (Gokaiger): Choosing To Be With You

I'm choosing to be with you no matter what people say and not even heaven and hell can stop me about it... ~ Florence Joyce

xxxxxx

When Ahim chose to be a space pirate, she was well aware of the dangerous risks that goes with it. Especially since they were fighting the Zangyack who were the universe's greatest enemy at the time. Those people took a lot from her and not even the enemy's death could dissipate the pain she felt from losing them.

Over time, she was able to finally avenge her parents' deaths and the destruction of her home planet from the one who destroyed them. Thanks to her friends' helpーand most of all, Marvelous. At the time, she was determined to take on Zatsurigu all alone. But Marvelous convinced her otherwise. He reminded her of the reason why she joined the space pirates in the first place.

But that was a long time ago.

Mirui's Hyacinth: Smile At Me

"UY, MIRUI! Ang ganda ng performance mo kanina. Grabe! The best!"

Napailing na lang si Mirui sa reaction na iyon ni Miette habang tinutulungan sina Kresna, Guia, at Yuna sa pag-aayos ng mga equipment na ginamit nila para sa performance niyang iyon for the kids sa orphanage na pinuntahan nila. It was actually an orphanage na mina-manage ng president ng Alexandrite University. Kaya wala namang kaso sa kanya na isa siya sa mga nag-perform doon.

And she was glad that she did fairly well sa performance niya nang gabing iyon.

"Mukhang inaantok ka na yata, Miette. Kung ako sa iyo, umuwi ka na at nang diretso ka nang makatulog," aniya at saka ipinagpatuloy ang pagtulong sa pag-aayos.

The Sunday Currently # 22

So for the past week, I haven't been able to properly write anything aside from Tweets and IG captions. That means I haven't been able to write one-shots for the #365OneshotStoryChallenge2018. Man, where have my inspiration and writing muse gone to? I was even enthusiastic while I was planning and had started writing these one-shots.

In any case, let's start with this entry once again for this week, shall we?

So this Sunday, I'm currently: